شمارهٔ ۱۳۴۵

قافیه: ستانی۸ بیت

الا ای سرو ناز بوستانیبه غایت دلفریب و دلستانی

جهان بادت به کام ای سرو آزادکه تو آرایش این گلستانی

به روی گل بناز ای بلبل مستکه تو با عاشقان همداستانی

نگردانم سر از فرمان و رایتگرم بوسی دهی ور جان ستانی

به میدان وفا در چرخت آرماگر خود رستم زابلستانی

مگر لطفی کنی ای دوست یک شبز دست هجر خویشم واستانی

ز دستان و فنش ای دل همیشهز بدنامی به عالم داستانی

جهانی بر در او بار دارندچرا باری تو دور از آستانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک سرو در بوستان است که نماد آزادی و دلربایی است. شاعر به سرو می‌گوید که به دنیا خوشحال باشد و به او توصیه می‌کند که به روی گل بنازند. شاعر همچنین ابراز عواطف و محبت خود را به این سرو نشان می‌دهد و می‌گوید که عاشق اوست و حاضر است جانش را فدای او کند. او از دوستش می‌خواهد که یک شب هم که شده، در کنار او باشد تا از درد هجری که در دل دارد رهایی یابد. در نهایت، شاعر از عدم دسترسی به دوست و وفاداری او به دیگران شکایت می‌کند.