شمارهٔ ۱۳۴۳
چرخ کی گردد به کام ما دمیتا زداید از دل تنگم غمی
تا نهد بر جان مجروحم ز لطفاز شب وصل نگارم مرهمی
باشدم هر دم غمی بر دل ز هجرچون کنم در غم ندارم همدمی
جان بدادم از غم عشقت کنونای مسیحای زمان دردم دمی
این دل مسکین شد از هجر تو خونچون تواند دم کشیدن دمدمی
گر خرامیدی چو سروی سوی مامن جهان در دم فدایش کردمی
گرچه ماه نو بوَد در عید خوبهم ندارد همچو ابرویت خمی
ای عزیز من نمیارزد چرابا غم روی تو پیشم عالمی
گرچه مهرت نیست با ما دلبراهم ز روی لطف بنوازم دمی