شمارهٔ ۱۳۴۱

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: می۷ بیت

دامن وصل ار به کف آید دمیهیچ نخواهم بجز او همدمی

ای بت سنگین دل نامهربانگر بنوازیم چه باشد دمی

ماه نو انگشت‌نما شد ولیهمچو دو ابروت ندارد خمی

باد صبا حال دلم بازگویبه ز تو چون نیست مرا محرمی

دم بگرفتم ز غم هجر توبی تو نخواهم که برآرم دمی

خون که خورده‌ست دگر چشم توزآنکه نباشد نفسی بی دمی

گر بنمودی رخ زیبا به منجان جهانش به فدا کردمی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر در ابتدا بیان می‌کند که تنها آرزویش داشتن یک همدم است و به محبوب خود، که به او دل سردی می‌کند، اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که بدون حضور محبوبش نمی‌تواند نفس بکشد و تمام دلتنگی‌هایش را به باد صبا می‌سپارد تا حالش را به محبوب برساند. همچنین، او می‌گوید که اگر محبوبش در مقابلش نمایان شود، جانش را فدای زیبایی‌اش می‌کند. در کل، شعر نشان‌دهنده شدت وابستگی و غم ناشی از دوری از معشوق است.