شمارهٔ ۱۳۳۵

قافیه: دگی۹ بیت

ز جانم تو را بنده در بندگیز تو یافت جان جهان زندگی

ببخشای بر من که بر آستاننهادم سر طاعت و بندگی

همه فانی و باقیی چون تو نیستسزاواری تست پایندگی

سهی سرو در بوستانهای جانز نور بقا یافت فرخندگی

مه و مهر و پروین همه در سماکنند از کمالت نمایندگی

پسندیده کاری نیاید ز منمگر کز تو آید پسندیدگی

به فریاد جان من خسته رسز لطفت به روز فروماندگی

اگرچه چو نرگس سرافکنده‌امز نرگس به آید سرافکندگی

به سرّ دل شاه مردان که زودمرا جمع کن زین پراکندگی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن شاعر از عشق و بندگی خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او خود را بنده‌ای در بندگی می‌داند و از محبوب می‌خواهد که بر او ببخشاید. شاعر اعتقاد دارد که زندگی و وجود او از وجود محبوب نشأت می‌گیرد و تنها اوست که شایسته‌ی پایندگی و ماندگاری است. همچنین، او به زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند و دوست دارد که تمام کمالات محبوب نمایان شود. شاعر از احساس ناتوانی و خستگی خود می‌گوید و خواهان توجه و لطف محبوب است تا از این حالت رهایی یابد. در نهایت، او از محبوب درخواست می‌کند که او را از پراکندگی و تنهایی جمع کند.