شمارهٔ ۱۳۳۴

قافیه: انهباشی۷ بیت

دلا تا کی چنین دیوانه باشیز خویش و آشنا بیگانه باشی

به پیش شمع روی ماهرویاندر آتش زار چون پروانه باشی

زده در زلف خوبان روز و شب چنگبه صد دست امل چون شانه باشی

میان ورطهٔ غرقاب هجرانبه جست و جوی آن دُردانه باشی

بهار و گل رسید ای دل تو تا کیچنین محزون درین کاشانه باشی

برون رو آخر ای غم از دل مننگنجی چند در ویرانه باشی

چو افسون تو در وی درنگیردچرا اندر پی افسانه باشی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دیوانگی و بی‌تابی دل شکسته‌ای صحبت می‌کند که هنوز به سرنوشت خود بی‌توجه است و نسبت به خود و آشنایان بیگانه است. او از درد ودلتنگی ناشی از جدایی یاد می‌کند و به معشوقه‌اش به مانند پروانه‌ای در آتش اشاره می‌کند که بی‌وقفه در حال جستجوی آن است. شاعر از دل می‌خواهد که دیگر در این وضعیت محزون نماند و از غم و ویرانی خارج شود. او از دلش می‌خواهد که از افکار و خیالات دست بکشد و به واقعیت نگاه کند. کل شعر بیانگر حسرت و انتظار برای رسیدن به عشق و آرامش است.