شمارهٔ ۱۳۳۳

قافیه: تهباشی۹ بیت

دلا تا کی چنین سرگشته باشیبه تیغ روز هجران خسته باشی

ز بار هجر آن دلدار تا کیچو زلف دلبران بشکسته باشی

سرانگشتان دلبند تو تا کیبه خون ناتوانان رشته باشی

به تخم بی وفایی خاطرت راچرا ای نور دیده کشته باشی

سراسر سینهٔ مجروح ما راز خوناب جگر آغشته باشی

ولی چون من هزارت بنده دایمبه قید آورده بازش هشته باشی

دلا در سوزن وصلش نگنجیاگر در هجر او چون رشته باشی

نگویی تا به کی ای دل خدا راز عشقش در جهان سرگشته باشی

خدا داند که تو تا چند عاشقبه خون دل ز هجران کشته باشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از غم و درد ناشی از جدایی و هجرت صحبت می‌کند. شاعر از دل‌باخته‌ای سخن می‌گوید که به خاطر دوری از معشوق، در رنج و عذاب است. او از دلا تا کی سرگشته بودن، خسته بودن از جدایی و تأثیر منفی هجران بر دل و جانش می‌گوید. شاعر به شدت احساس ناخوشایندی را که در اثر بی‌وفایی و جدایی معشوق به او دست داده، توصیف می‌کند و از شرایط سختی که عاشقان به خاطر عشق و جدایی متحمل می‌شوند، سخن می‌گوید. در نهایت، او از دل خود می‌خواهد که به این درد ادامه ندهد و از عشقش رنج نکشد.