شمارهٔ ۱۳۲۹

قافیه: سی۷ بیت

تا نفس هست به یاد تو برآرم نفسیناکسم گر فکنم جز تو نظر سوی کسی

بر دلت گر گذرم نیست عجب ای دل و دینزآنکه بر بخت جهان می‌گذری هر نفسی

نقطه خال سیاهی که تو بر لب داریفی المثل هست به گرد شکرستان مگسی

دل من در غم دیدار تو می‌دانی چیستدر بهاران چو بود بلبل جان در قفسی

از سر لطف به فریاد من مسکین رسچون ندارم به جهان غیر تو فریادرسی

چه کنم گر نکنم ناله و فریاد و فغانکاروان رفت چرا بانگ ندارد جرسی

آن نگارین جفاپیشه چه گویم که چه کردبی گناهی به من خسته جفا کرد بسی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار بیان می‌کند که تا زمانی که زنده است، عشق و یاد معشوق را فراموش نخواهد کرد و نمی‌تواند به کسی جز او فکر کند. او به دلش می‌گوید که حیرت نکند از اینکه بر بخت دنیا می‌گذرد، زیرا هر نفس که می‌کشد، یاد معشوق را در دل دارد. همچنین، شاعر به غم دوری از معشوق اشاره می‌کند و از اینکه در قفس غم زندگی می‌کند، احساس ناراحتی می‌کند. او از معشوقش درخواست کمک و نجات دارد، زیرا در این دنیا کسی به غیر از او ندارد که به او یاری رساند. او در نهایت از درد و رنجی که از جفای معشوق متحمل شده، صحبت می‌کند و می‌گوید که بی‌گناهی نیز از او جفا دیده است.