شمارهٔ ۱۳۲۲

قافیه: ازی۶ بیت

بگفتم با صبا دزدیده رازیکه دارم بر رخ جانان نیازی

گذر کن بر سرابُستان حسنشچو بینی بر لب جو سرو نازی

چو زلف ناشکیبش دلفریبیچو لعل شکرینش دلنوازی

نظر کن بر رُخش از چشم معنیچو بینی گلرخی شوخی طنازی

زمین را بوسه ده از من بگویشکه در عشقش نباشد پاکبازی

چو من بشنو بگوش هوش جاناز باد صبحدم سربسته رازی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با صبای صبح سخن می‌گوید و رازی را که از عشقش به معشوق دارد، بیان می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق سخن گفته و از صبا می‌خواهد که پیامش را به او برساند. دلدادگی و شدت احساسات شاعر را در توصیف زیبایی‌های معشوق و عشقش می‌توان مشاهده کرد. شاعر از صبا می‌خواهد که بر سرابستان معشوق بگذرد و زیبایی‌های او را ببیند و همچنین از او می‌خواهد که بر زمین بوسه‌ای به نشانه عشقش بزند و در نهایت، در دلتنگی‌هایش راز عشقش را باهوش جانا در میان بگذارد.