شمارهٔ ۱۳۰۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اری۹ بیت

به دردی دل گرفتارست باریکه درمان نیستش جز وصل یاری

طبیبانم دوا گفتند از آن لبکه هست او نازنینی گلعذاری

مگر درد دلم زان لب شود خوشکه گل با شکّرش بوده‌ست کاری

مسلمانان چه تدبیرم که نگرفتدو دست بخت من یک شب نگاری

چه باشد گر چو سرو ناز روزیز لطف خود کند بر ما گذاری

مگر بر دیده مالم خاک پایتکه بر دل دارم از هجران غباری

به فریادم رس ای دلبر کزین بیشندارم طاقت هجر تو باری

جوابم داد کای بیچاره هیهاتبه وصلم تا که باشد بخت‌یاری

اگر بختم دهد یاری به وصلتجهان را نیز باشد بخت یاری

خلاصه

هوش مصنوعی: غزلی از شاعر به تصویر می‌کشد که دلی پر درد و رنج دارد و تنها درمان آن وصال محبوب است. او به معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و بی‌تابی‌اش می‌گوید. شاعر به بخت بد خود شکایت می‌کند که چرا شب‌هنگام به او یاری نمی‌دهد. او آرزو دارد که روزی معشوقش برایش مهربانی کند و بر چشمانش خاک بگذارد. او از دلبرش درخواست می‌کند که به فریادش برسد، چرا که طاقت دوری او را ندارد. اما معشوق به او جواب می‌دهد که رسیدن به وصال نیاز به شانس و بخت دارد و اگر بختش یاری کند، دنیا نیز با او مهربان خواهد بود.