شمارهٔ ۱۳۰۴

قافیه: اری۷ بیت

حاش‌لله که مرا جز تو بوَد دلدارییا دلم غیر غم عشق گزیند یاری

غم حال من بی دل بخور امروز که نیستبه جهانم بجز از عشق رخت غمخواری

زارم از عشق رخ خوب تو دریاب مرامکن آزرده خدا را به جفا بازاری

گفتمش قصد دل و دین من آخر چه سببکرده ای، ای دل و دینم تو بگو گفت آری

گفتم ای جان ز گلستان وصالت هرگزچون ندیدم من دلخسته مگر جز خاری

از چه رو این همه بیداد پسندی بر منگر نوازیم همانا که نباشد عاری

گرچه از حال من خسته جگر بی خبریجان شیرین به سر عشق تو کردم باری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد و رنج ناشی از آن است. شاعر از غم و اندوهی که در اثر عشق به معشوق دارد صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ کسی جز محبوبش نمی‌تواند دلش را آرام کند. او احساس خستگی و بی‌خبر بودن از حال خود را بیان می‌کند و از محبوبش تقاضا دارد که به او توجه کند. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که عشق او به معشوق بسیار عمیق و غیرقابل چشم‌پوشی است و حتی اگر محبوبش به او آزاری برساند، باز هم دلش را به عشق او داده است. در نهایت، شاعر از بیدادگری‌ها و دردهایی که در این مسیر تحمل کرده، می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که درک کند که جانش به خاطر عشق او فدای شده است.