شمارهٔ ۱۳۰۳
که را باشد به عالم چون تو یاریبتی خوش بوی خوش رو چون نگاری
به میدان ملاحت دیدهٔ منندیده مثل او چابک سواری
ز عشقت همچو چشمت ناتوانمچو زلف بی قرارت بی قراری
نپرسی یک دم از حالم که چونستبه درد عشق ما زاری نزاری
تو را گر هست بر خاطر ز من بارمرا در خاطر از تو نیست باری
ز پای افتادهام در رهگذارتچه باشد بر من ار آری گذاری
چه خوش باشد شراب وصل در جاماگر نبود ز هجرانش خماری
خوشا دردی که درمانش تو باشیخوش آن غم کش تو باشی غمگساری
بیا جانا که در عالم نیابیچو من شوریده بختی بردباری