شمارهٔ ۱۳۰۱

قافیه: اری۹ بیت

چه خوش بادیست باد نوبهاریمگر کز زلف آن سیمین نگاری

که جانم تازه گشت از بوی زلفشدماغم پر شد از مشک تتاری

سهی سروا بگستر سایه بر منکه از پس دوستانم یادگاری

میازار و به لطفم نیک بنوازکه هستم من غریبی رهگذاری

نمی‌دانم مگر ای مردم چشمبر آب دیده من آبیاری

نه شرط دوستان باشد که ما رابه کام دشمنان وا می‌گذاری

ز یادت نیستم غافل زمانیچرا یادم به خاطر درنیاری

برآوردی دمار از روزگارمبه ساق و ساعد و دست نگاری

حقیقت شد مرا ای نور دیدهکه پروای جهانداری نداری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لطافت و خوشبویی باد بهاری صحبت می‌کند که یادآور زیبایی‌های یک زن با زلف‌های سیاه است. او از اثر بوی زلف این زن بر جان و حواسش می‌گوید و از سایه‌ای که بر او گسترده شده، یاد می‌کند. شاعر به احساس تنهایی و غریبی‌اش نیز اشاره کرده و از دوستانش می‌خواهد به او لطف کنند و او را در یاد داشته باشند. او همچنین به درد و رنجی که از دوری محبوبش می‌کشد، اشاره می‌کند و از احترام و محبت واقعی در دوستی گله‌مند است. در نهایت، شاعر به حقیقتی تلخ اشاره می‌کند که ممکن است محبوبش به دنیا و امور آن بی‌اعتنایی کند.