شمارهٔ ۱۳۰۰

قافیه: اری۷ بیت

دلا تا کی چنین در زیر باریسبکباری مجوی ار مرد کاری

به بند حرص تا کی بسته باشیچرا سرگشته همچون روزگاری

مخور غم بیش ازین بر کار عالممبر زین بیش از کس بردباری

نگویی این همه خواری و بیدادز روبه کی کشد شیر شکاری

عزیز بس کسی بودم کنون دلز دستت می‌کشم بس جور و زاری

تو را من بنده‌ام ای سرو آزاداگرچه میل وصل ما نداری

بحمدالله نگارینا که دیگرجهان خرّم شد از باد بهاری

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زندگی انسان‌ها و بار سنگین نگرانی‌ها و مشکلات اشاره دارد و از آن‌ها می‌خواهد که کمتر به وزن این بار سنگین توجه کنند و در کار و زندگی خود سبک‌سرانه عمل کنند. او از بند حرص و طمع رنج می‌برد و از سرگشتگی و بلاتکلیفی دیگران نگران است. شاعر تأکید می‌کند که نباید غم و درد بیشتری از آنچه که هست بر دوش کشید و از این وضعیت ناراحت‌کننده ابراز نارضایتی می‌کند. او به معشوقش می‌گوید که با وجود مشکلات، او هنوز به او وابسته است و در نهایت از بهار و خوشی‌هایی که در جهان به وجود آمده، قدردانی می‌کند.