شمارهٔ ۱۲۹۹

قافیه: اری۷ بیت

گرَم بودی به وصلت اختیارینبودی بر دلم از هجر باری

دلم بر آتش رخسارت ای جانچو زلف تو نمی‌گیرد قراری

نه یاری داد بختم در فراقتکه تا گردم به وصلت بخت‌یاری

چو باری برنگیری از دل مننظر کن بر من دلخسته باری

جفا چندین مکن بر حال زارمببخشا بر دل زاری نزاری

ربود از من به دستان دل نگارمندیده کس بدین دستان نگاری

نپرسی از من دلخسته دانمجهان را نیست پیشت اعتباری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حسرت و دلتنگی خود برای محبوبش صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر محبوبش با اراده خودش به او می‌پیوست، دیگر به خاطر دوری‌اش دلی پر از غم نداشت. دل شاعر به خاطر زیبایی‌های محبوب آتش می‌زند و او از بی‌قراری زلف محبوبش شکوه می‌کند. همچنین، شاعر از مشکلات و ناکامی‌هایی که در دوری محبوب برایش به وجود آمده، صحبت می‌کند و از محبوب می‌خواهد که بر حال زار او جفا نکند. در نهایت، او تأکید می‌کند که هیچ چیز در دنیا برایش اهمیت ندارد جز محبوبش.