شمارهٔ ۱۲۹۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: انداری۷ بیت

ای دل به درد عشقش دانم دوا ندارییک دم خیال رویش از خود جدا نداری

ای دل به درد هجران تا کی صبور باشمای نور هر دو دیده ترس از خدا نداری

کارت جفاست بر من تا کی توان کشیدنمشکل که یک سر مو در دل وفا نداری

این درد با که گویم مسکین دل جفاکشچون نزد او رسولی بیش از صبا نداری

تا گویدش که جانم بر لب رسید از غمزین بیش جور بر من دانم روا نداری

من جز وفا گناهی بر خود نمی‌شناسملیکن تو بر ضعیفان غیر از جفا نداری

سلطانیِ جهان شد بر تو مقرّر ای دللیکن چه سود چون تو میل گدا نداری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از عواطف عمیق دلبستگی و درد عشق صحبت می‌کند. شاعر به دلش می‌گوید که درد عشق را می‌داند اما درمانی ندارد. او از جدایی و هجران شکایت می‌کند و می‌پرسد تا کی باید صبور باشد. دلش در عذاب است، ولی عشق را فراموش نمی‌کند. شاعر احساس می‌کند که با وجود وفاداری، تنها جفا از محبوبش می‌بیند و هیچ کس را ندارد که عواطفش را با او در میان بگذارد. او می‌خواهد بگوید که زندگی‌اش به عشق وابسته است، اما محبوبش هیچ توجهی به او ندارد و این برایش بسیار دردناک است. در نهایت، از بی‌توجهی محبوب و نداشتن میل او به محبت شکایت می‌کند.