شمارهٔ ۱۲۹۴
صبا بازآ که درمانم تو دارینسیم زلف جانانم تو داری
منم رنجور و مهجور از فراقتدوای این دل و جانم تو داری
طبیبان از علاجم خسته گشتندشفای درد من دانم تو داری
بیاور بوی زلفت تا شوم خوشکه در هجران پریشانم تو داری
بگویش از من مسکین خدا رامنم سرگشته سامانم تو داری
نگویی ای بت دلخواه تا کیچنین بی هوش و حیرانم تو داری