شمارهٔ ۱۲۸۹
بگو تا کی دلم را تنگ داریجهانی را تو با نیرنگ داری
نداری رحمتی بر حال زارمدلی بس سخت همچون سنگ داری
مرا صلحست با روی تو جاناچرا دایم تو با ما جنگ داری
نگارینا چرا در عشقبازیز نام عاشقانت ننگ داری
به جان ورزم وفایت را ولی توهمیشه بر جفا آهنگ داری
اثر در آهت ای دل نیست باریکه بر آئینهٔ جان زنگ داری
به گل گفتم ز روی خوب یارمبه خوش بویی تو بوی و رنگ داری
بگفت ای بلبل مست جهانگیرکه در عشق رُخَش آهنگ داری
مرا خار جفا بر جای جانستتویی کان گلستان در چنگ داری