شمارهٔ ۱۲۸۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اری۷ بیت

دلم ز دست ببردی و جان به سر باریبگو که با من بیچاره خود چه سر داری

نه کامم از لب لعلت روا کنی شبکینه یک زمان غمم از دل به لطف برداری

دلم ز دست ببردی مرا امان ندهیستمگرا نه چنین است رسم دلداری

به ریش ما ننهادی تو مرهمی از وصلبه تیغ هجر بکشتی مرا بدین زاری

تویی که یاد من خسته سالها نکنیمنم که با تو قرینم به خواب و بیداری

هزار بی دل همچون منت به عالم هستچه باشد ار من بیچاره را نگه داری

به غور حال جهان کی رسی چو رفت از دستعزیز من تو نداری سر جهانداری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی درد و رنجی است که شاعر به خاطر جدایی از محبوبش احساس می‌کند. او از ستمگری محبوب شکایت دارد که به جای دلجویی، بیشتر او را آزار می‌دهد. شاعر می‌گوید که نه تنها امیدی به بهبود حالش نیست، بلکه محبوبش حتی یاد او را هم فراموش کرده است. او به وضعیت خود و دل‌شکستگی‌اش اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا باید این‌گونه با او رفتار شود در حالی که او همیشه به محبوبش فکر می‌کند. در نهایت، شاعر از ناتوانی در درک حال جهان و جدایی‌اش از محبوب می‌گوید.