شمارهٔ ۱۲۷۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ادی۷ بیت

ز کوی دوست آمد شاد بادیولی از ما نکرد او باز یادی

نگشتم شادمان از وصل و هر دممرا بر دل ز غم باری نهادی

به شاگردی وصلش جان بدادمندیدم زین صفت من اوستادی

از ایامم چو جز غم نیست روزیمرا خود کاشکی مادر نزادی

اگر، نه همچو خاکم خوار کردیبه باد جور ما را چون بدادی

وگر، نه مرغ زیرک بودی این دلبه دام عشق رویت کی فتادی

جهان را سر به سر پیمود دیدهندیده مثل تو یک حور زادی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره حسرت و ناامیدی شاعر از عدم توجه معشوقه‌اش به اوست. او از خوشحالی ورود باد شاد به کوی دوست صحبت می‌کند، اما به سرعت متوجه می‌شود که معشوقه‌اش به او هیچ توجهی نمی‌کند. شاعر از غم و اندوهی که بر دلش سنگینی می‌کند، می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش هرگز به دنیا نمی‌آمد. او خود را چیزی کمتر از خاک می‌داند و از درد عشقش شکایت دارد. در نهایت، بر زیبایی معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس را به زیبایی او ندیده است.