شمارهٔ ۱۲۶۵

قافیه: ابرداشتی۵ بیت

تا که مُهر مهرم از دُرج وفا برداشتیبی خطایی از چه رو راه خطا برداشتی

ای بت سیمین‌بر نامهربان سنگ دلشرم بادت بی گناهی دل ز ما برداشتی

نارسیده از گلستان رخت بویی به مااز چه معنی خنجر خار جفا برداشتی

ای دل آشفتهٔ شیدای سرگردان بگوکز میان مهربانان خود که را برداشتی

آنکه از جان و جهانت در طلب سرگشته بودچون تو را گشته‌ست از او خاطر چرا برداشتی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر از معشوق خود می‌پرسد که چرا به او وفا نکرد و راه خطا را انتخاب کرده است. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از احساسات رنج‌آور ناشی از بی‌وفایی او می‌گوید. شاعر همچنین از دل آشفته‌اش می‌خواهد توضیح دهد که چرا از میان دوستان خوب و مهربان خود، یکی را برگزیده و دیگران را رها کرده است. در انتها، او به حالت سرگشتگی خود در جستجوی عشق اشاره می‌کند و از معشوق می‌پرسد که چه چیزی باعث شده تا این گونه بی‌توجهی کند.