شمارهٔ ۱۲۴۶
عالم همه خوش بوی شد از بوی بنفشهمیل دل عشاق همه سوی بنفشه
از عکس رخت سرخ شده رنگ شقایقوز رشک خطت گشته سیه روی بنفشه
گفتند چرا سر ز غمش بر سر زانوستگفتا که چنین است همی خوی بنفشه
تا سر بنهد بر خط سبز تو چو سنبلبنوشت عذار تو خطی سوی بنفشه
بر بوی خطت شاید اگر عذر نهندمگر بر نکنم خیمه ز پهلوی بنفشه
گر سنبل زلفت به چمن باز گشایندافتد گره از رشک در ابروی بنفشه
بر بوی سر زلف دلاویز تو دارمدلبستگیی با خم گیسوی بنفشه
بشکست به بازوی زنخدان چو گویتچوگان سر زلف تو بازوی بنفشه
از نرگس مستت که جهان بین جهانستماننده ریحان شده هندوی بنفشه