شمارهٔ ۱۲۳۸
بنفشه چون سر زلف بتان سر افکندهبه پیش زلف تو نرگس ز جان شده بنده
نیازمند وصال تواَم مرا بنوازکه نیست بنده مسکین به هجرت ارزنده
به جان تو که ازین بیشتر به درد فراقدلم مکن چو سر زلف خود پراکنده
گرم شبی بنوازی به وصل جان پرورلب جهان کنم از وصل دوست پُر خنده
وصال عید و شب شادیست و فصل بهاربه روزگار همایون و بخت فرخنده
دعای جان تو گویم ز جان که بر دو جهانمدام سایه لطف تو باد پاینده
هرآنکه هست ترا دوست در جهان خرّمحسود جاه تو را هر دو دیده برکنده