شمارهٔ ۱۲۲۹
نگران خم ابروی توام پیوستهدیده جان به جمال رخ تو دربسته
کام کس زین لب لعل شکرینت ندهیدل خلقی به چه در زلف خودی وابسته
هوش و گوش و دل و جانم همگی سوی تو شدکمر چاکریت از دل و جانم بسته
یارب آن روز چه روزی بود آن دم چه دمیکه به وصل تو رسم وز غم هجران رسته
نرسیده به وصال تو دمی دست دلمخار هجران رُخت جان جهانی خسته
گل برآورد فغان در چمن از غایت حسنگفت ای سرو تو چونی و منم گل دسته
سرو بشنید که گل لاف ز خوبی میزدگفت بر دسته تویی لیک منم بررسته
گر ز مهرت اثری بر رخ گلگون افتدنه ز تو بوی بماند نه ز رنگت دسته
رنگ و بویی چو ندارم به جهان آزادملاجرم بر لب جو در چمنم پیوسته