شمارهٔ ۱۲۲۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اگویمچه۷ بیت

گر کند میل جفا دلبر من گویم چهور دهد ترک من و عهد وفا گویم چه

دل ببرد از من و خون ریزدم اکنون از چشمدارد این جرم بر این خسته روا گویم چه

پادشاهیست اگر جان بنوازد به کرمور براند ز سر کوی گدا گویم چه

گر طبیبان جهان درد دل خسته کننداز لب لعل تو ای دوست دوا گویم چه

گفته ای دیده بدوز از قد و بالای چو سروسرو قدّش چو کند نشو و نما گویم چه

من به دیدار شده قانع از آن روی چو ماهگر بگوید به سر کو تو میا گویم چه

گر بگوید شب دلخواه به امّید وصالتو بده جان و جهان را به بها گویم چه

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل دردمند و ش suffering خود نسبت به معشوق می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر معشوق به او جفا کند یا از او جدا شود، چه می‌تواند بگوید. با اشاره به درد و رنجی که از دوری معشوق دارد، از آن به عنوان یک جرم عادلانه یاد می‌کند. شاعر همچنین به محبت و کرم معشوق اشاره می‌کند و گله‌مند است که حتی طبیبان نیز نمی‌توانند درد دل او را درمان کنند. در نهایت، او از زیبایی معشوق و امید به وصال سخن می‌گوید و این احساس را به جایی می‌رساند که در مقابل هرگونه درخواستی، عشق و جان خود را فدای معشوق خواهد کرد.