شمارهٔ ۱۲۱۱

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: و۸ بیت

بردی دل من به چشم و ابروخون کرده ز دیده‌ایم در جو

بردیم جفا بسی ز دستتای مونس جان به قول بدگو

کردیم وفا به هرچه گفتیمجز جور نکرد آن جفا جو

بی دوست نکرد دیدهٔ منای جان جهان نظر به هر سو

من بندهٔ باد صبحگاهمتا از سر زلف عنبرین بو

بویی به مشام ما رساندتا جان بدهم برای آن بو

بر رغم حسود کور دیدهگفتم بکنیم روی در رو

نشنید و ز ما عنان بپیچیدفریاد ز آن نگار بدخو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و درد ناشی از جدایی و جفا از سوی معشوق است. شاعر از جذابیت چشمان و ابروی محبوبش صحبت می‌کند که دلش را برده و او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. او از وفای خود به وعده‌ها سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که جز جفا و بی‌وفایی از محبوب چیزی ندیده است. احساسات او به شدت به معشوق وابسته است و بویی از زلف محبوبش او را مجذوب کرده و حاضر است جانش را فدای آن کند. همچنین، شاعر به حسودانی که به آن رابطه حسادت می‌کنند اشاره می‌کند و از درد فریاد می‌زند که محبوب او به او توجهی نمی‌کند.