شمارهٔ ۱۱۸۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ین۹ بیت

تا به کی مسکین دلم باشد ز هجرانت حزینرحم کن بر حال من طاقت ندارم بیش ازین

گفته بودی در وفایت عهد بر جا آورمنیست گویی در دلت عهدی که کردی پیش ازین

عهد مشکن چون دو زلفت در وفای من بکوشتا کنم بر جانت ای جان صد هزاران آفرین

از وصالم یک زمان بنواز جانا تا شومبر درت از جان غلام کمترین را کمترین

عقل می‌گوید برو ترک غم عشقش بگویچون کنم ترک غمش کاو هست چون نقش نگین

مهر مهرت از دل پر آتش ما چون رودمهر رویت در دل ما هست چون نقش نگین

با وجود آنکه کردی بس جفا بر جای مندر سر کار تو کردم در جهان دنیا و دین

گرچه برگشتی ز من، من سر نگردانم ز توشیوه ی مردان نباشد ای دلارامم چنین

گرچه بگزیدی کسی دیگر به جای من ولیدر جهان جز روی خوبت کی بود ما را گزین

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و غم جدایی عاشقانه خود می‌گوید. او به محبوبش می‌نویسد که دیگر نمی‌تواند فراق او را تاب بیاورد و از او می‌خواهد بر حالش رحم کند. شاعر به یاد وعده‌ای که محبوبش داده اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به عهد خود وفا کند. او احساس می‌کند که عشق محبوبش به دلش چون جواهری نادر است و نمی‌تواند از آن بگذرد. با وجود جفاهایی که از محبوبش دیده، هنوز هم به او وابسته است و نمی‌تواند به سادگی از او دل بکند. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که در دنیا کسی را جز محبوبش انتخاب نمی‌کند. در کل، شعر سرشار از عواطف و احساسات عمیق عاشقانه است.