شمارهٔ ۱۱۸۶

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: ن۸ بیت

ای بت سنگین دل سیمین بدنمه‌رخ شکّرلب شیرین دهن

نیست چو روی تو رخ آفتابنیست به بالای تو سرو چمن

پیش دهان شکرینت دگرطوطی خوش گوی نگوید سخن

جور مفرمای بتا بیش ازیننیش فراقت به دل ما مزن

گر قدمی می‌نهی از روی لطفای بت دلخواه به بیت‌الحزن

جان کنمت پیشکش و سر فداگر تو درآیی به در آغوش من

گر گذری بر سر خاکم کنیمن ز محبّت بدرانم کفن

از سر اخلاص و محبّت بیاهم ز جهان بیخ ستم را بکن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، درباره عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر معشوقش را که به زیبایی و لطافت شبیه است، با توصیفاتی چون دل سنگین، بدن سیمین و لب‌های شیرین توصیف می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی معشوقش باشد و از او می‌خواهد که بیشتر از این بر او سخت نگیرد. شاعر از عشق و ارادت خود می‌گوید و ابراز امیدواری می‌کند که معشوقش با لطف و محبت به او نگاهی بیندازد و از دلش به فکر و یادش بیفتد. در نهایت، شاعر آماده است تا جانش را برای معشوق فدای کند.