شمارهٔ ۱۱۸

قافیه: ابست۱۰ بیت

دل من از غم عشقت خرابستجگر بر آتش هجران کبابست

نظر بر حال زارم کن که لِلّهنظر بر خستگان کردن ثوابست

طبیب من تویی آخر دواییبکن کاحوال این بی دل خرابست

بگفتا صبر می‌باید در این کاراگرچه عاشقی اینت جوابست

بدو گفتم که صبرم نیست تا کیز هجران جان مسکین در عذابست

نگویی صبر از آن رو چون توان کردرخت دانی که رشک آفتابست

منم چون ذرّه سرگردان از آن رویکه خورشید جمالش در نقابست

پریشان حالم از شبهای هجرانچو زلف مشکبارش پر ز تابست

نگردد چشم بختم هیچ بیدارکه چشم نیمه مستش پر ز خوابست

به حالم گر کنی رحمت چه باشدجهانبانی چو می‌دانی صوابست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج عشقش می‌گوید. دلش به خاطر هجران و دوری محبوب خراب است و احساس می‌کند که در آتش این فقدان می‌سوزد. او از محبوب می‌خواهد که بر حال زار او نظر کند و به او کمک کند؛ زیرا او تنها امیدش به محبوب است. با وجود توصیه‌ها به صبر، شاعر نمی‌تواند تحمل کند و از عذاب هجران رنج می‌برد. او خود را مانند ذره‌ای سرگردان می‌بیند که به خورشید جمال محبوبش حسرت می‌برد. شب‌های دوری و غم عشق او را پریشان کرده و او امیدوار است که اگر محبوب به حال او رحم کند، چه خواهند کرد، چرا که او می‌داند جهان‌بانی صحیح چیست.