شمارهٔ ۱۱۷۴

قافیه: کن۷ بیت

ای عزیز من ستمکاری مکنبیش ازین بر بندگان خواری مکن

چون تو را دادم دل و جان و جهاندلبرا آخر جگرخواری کن

از من بیچاره چون زارم ز غمبی گناه آهنگ بیزاری مکن

بار عالم هست بر پشت دلماین همه جورم به سرباری مکن

دل ببرد از دست ما و گفتمشبیش ازین چُستی و عیاری مکن

خود که گفتت ای صنم آخر بگویبا من بی یار و دل یاری مکن

ای دل مسکین به زاری بیش ازینبر در آن بی وفا زاری مکن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوقش می‌خواهد که به او ستم نکند و بیشتر از این بر او ظلم نرزد. او عشق و جانش را به معشوق سپرده و از او می‌خواهد که نسبت به درد و رنج او بی‌توجه نباشد. شاعر از غم و اندوه خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که با بی‌وفایی و بی‌توجهی خود، بار سنگین درد را بر دل او بیشتر نکند. او همچنین از فرار معشوق و دوری‌اش گلایه کرده و از او می‌خواهد که او را فراموش نکند و به حال زار او رحم کند. در نهایت، شاعر بیانگر احساسات عمیق عشق و درد ناشی از جدایی است.