شمارهٔ ۱۱۷۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امکن۷ بیت

مویت به آفتابِ رخ، ای جان رها مکنشب را ز صبح روی که گفتت جدا مکن

با دوستان وفا کن و زین بیش سر مپیچاز ما و بر دل من خسته جفا مکن

از که شنیده‌ای بت مهروی بی وفابا مخلصان خویش جفا کن وفا مکن

هستی طبیب درد دل خستگان هجردرد مرا که گفت خدا را دوا مکن

بیگانه خوی گشته‌ای ای نازنین چرازین بیشتر جفا تو برین آشنا مکن

تُرک خطایی از تو خطا نیست بوالعجبیک ره وفا نمای و از این پس خطا مکن

ای پادشاه صورت و معنی تو در جهانرحمت که گفت بر من زار گدا مکن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که محبت و وفاداری بیشتری نشان دهد و از جدایی و بی‌وفایی دوری کند. او به زیبایی‌های شب و روز اشاره کرده و از معشوق می‌خواهد که نسبت به دوستان و به‌خصوص خود او بی‌رحمی نکند. شاعر همچنین از درد و رنج خود سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او رحم کند و در برابرش جفا نکند. او تصریح می‌کند که حتی اگر خطایی هم در گذشته وجود داشته، حالا زمان وفاداری و محبت است و باید از این به بعد هیچ‌گونه بی‌وفایی نکند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که به عنوان پادشاه زیبایی و معنا، نسبت به او رحمت داشته باشد.