شمارهٔ ۱۱۶۶

قافیه: هیکن۷ بیت

دل سرگشتهٔ حیران برو ترک مناهی کنبیا بر مسند جانم نشین و پادشاهی کن

اگر خواهی گناهت را که پوشد پرده عفویسرشک دیده همچون خون و رنگ روی کاهی کن

اگر دُرّ وصالش را تو جویایی چو غوّاصانبه دریای غم عشقش برو غوطه چو ماهی کن

اگر شرح غم دل را نویسی پیش دلدارانمدد از دیده می‌باید قلم را در سیاهی کن

منم طفل بشیر غم ز کنعان گشته سرگردانخداوندا به فضل خود نظر بر بی گناهی کن

بسی گفتم مده خود را به صورتهای بی معنیز پیش ما برو ای دل تو دانی هر چه خواهی کن

دل پر درد بی درمان برو در گوشه‌ای بنشینمخور غم در جهان و تکیه بر لطف الهی کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل سرگشته خود سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که بر مسند جانش نشسته و سلطنت کند. او بر گناهانی که انجام داده تأکید می‌کند و از دوستش می‌خواهد که در پنهان کردن این گناهان به او کمک کند. شاعر همچنین به جستجوی وصال معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که باید در دریایی از غم غوطه‌ور شود. او به نوشته‌هایی که درباره غمش می‌نویسد، می‌پردازد و از خداوند درخواست رحمت می‌کند. در نهایت، شاعر از دل خود می‌خواهد که در کمال سکوت و دوری از غم، به لطف الهی تکیه کند و از زندگی بی‌معنا دور شود.