شمارهٔ ۱۱۶۵

قافیه: ریکن۸ بیت

ای سرو سهی قد به سوی ما گذری کنبر حال دل سوختگانت نظری کن

ای باد صبا ما ز غمت بی خبرانیماز حال دل بی خبرانش خبری کن

ای آه غم آلوده که در سینهٔ ماییاندر دل سنگین نگارم اثری کن

ای غم تو به ویرانهٔ این دل چه نشستیآتشکده گشته‌ست از آنجا سفری کن

ای دوست تو را عاشق و دلداده بسی هستاز بهر خدا جور و ستم با دگری کن

ای بیخ وفا در دل تنگم چه برُستیاز میوه وصل بت مهرو ثمری کن

ای گلبن امید دل و جان جهانیدر باغ دل خسته ما بار و بری کن

ای دوست دل ار می‌دهدت بر قد آن یاراز روی ارادت به میانش کمری کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر ناله و درد دل عاشقی را بیان می‌کند که به محبوب خود می‌گوید. شاعر از سرو سهی (یعنی معشوق زیبا) می‌خواهد که نگاهی به حال دل سوخته‌اش بیندازد و به او کمک کند. او همچنین از باد صبا می‌خواهد پیامش را به بی‌خبرانی که در غم او هستند برساند. غم و آه او در دل سنگین محبوب اثر بگذارد و او از ویرانی دلش نجاتش دهد. شاعر از دوستش می‌خواهد که در برابر جفای دیگران از او حمایت کند و درهای وصال را به روی او بگشاید. در نهایت، او از محبوب می‌خواهد که با محبت و وفای خود همتای دلش باشد و امید را در دل خسته‌اش زنده کند.