شمارهٔ ۱۱۶۴

قافیه: شانکن۷ بیت

مه رویت درخشان کن دو زلفت را پریشان کنز روی لطف هم رحمی به حال سینه ریشان کن

دلی داری تو چون خارا ز روی مردمی یارابیا و کلبه ما را ز لعل خود دُرافشان کن

به گرد کوی مهرویان شده عشّاق سرگردانبه جانت کز سر احسان نظر در حال ایشان کن

دلا گر یار می‌آید تو را صد جان همی بایدازین کمتر نمی‌شاید چو گل بر وی گل افشان کن

به شمع روش پروانه منم مجنون و دیوانهز ما گشتی تو بیگانه نظر بر حال خویشان کن

ز ترکِش گر زند تیرم به ترکش من نمی‌گیرمدرین مذهب همی میرم برو ای دل تو کیش آن کن

دل از دستم به در بردی به غمزه خون ما خوردیچو زلف خویش گر مردی جهانی را پریشان کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که با زیبایی‌اش دل‌ها را شاد کند و عشق را در دل‌ها زنده نگه دارد. او به معشوق می‌گوید که اگر به دیدن عشق‌ورزید، باید صد جان هم فدای او شود. همچنین، شاعر از درد و رنجی که به خاطر جدایی از معشوق حس می‌کند، سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که با محبت و توجهش، دل‌های شکسته را ترمیم کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که لطفی کند و با زیبایی‌اش زندگی را برای او و دیگران روشن‌تر نماید.