شمارهٔ ۱۱۵۷

قافیه: رکن۹ بیت

خداوندا به حال ما نظر کنز حال نیک و بد ما را خبر کن

ز لطف خویشتن بنواز ما راهوای شور و شر از سر به در کن

رهی گم کرده‌ام در ظلمت شببه بوی زلف خویشم راهبر کن

نظر بر حال زارم چون نداریروال کار ما زین خوبتر کن

به خاک ره نشینم در فراقتسهی سروا به کوی ما گذر کن

هر آن که‌م خون دل از دیده پالودز قهر خویش خونش در جگر کن

گذر کن سوی ما ای نور دیدهبگویش رو جهان زیر و زبر کن

به زاری با صبا این راز می‌گفتبه چشم مردمی در ما نظر کن

که با هجر تو حال زار ما راببین دردم ز درد ما حذر کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که به حال او و دیگران توجه کند و از لطف خود آنان را نوازش کند. او از تاریکی و گم‌شدگی خود در زندگی می‌گوید و از خدا درخواست هدایت و روشنایی می‌کند. شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و خواستار بهبودی و رحمت الهی است. او به یاد معشوقه‌اش در عذاب است و از خدا می‌خواهد که او را از این حال نجات دهد و به زندگی‌اش رنگ و بوی خوشبختی ببخشد. در نهایت، او امیدوار است خداوند بر دل‌های زار او نظر کند و به درد و غم او رسیدگی کند.