شمارهٔ ۱۱۵۳

قافیه: اکن۹ بیت

بیا دردم به وصل خود دوا کنز لعلت کام جان ما روا کن

به وصلم وعدهٔ بسیار دادییکی زان وعده‌ها آخر وفا کن

خلاف بی وفایی کز تو دیدموفا داری کن و ترک جفا کن

مکن بیگانگی با ما ازین بیشمرا با خود زمانی آشنا کن

که گفتت ای نگار شوخ دلبرچو چشم بد مرا از خود جدا کن

مرا از وصل خود بنواز یک شبنظر ای دوست آخر بر خدا کن

به صلح آخر شبی از در درآیماگر مردی به ترک ماجرا کن

تو سرو ناز بستانی حقیقتشدم خاکت، گذر بر سوی ما کن

طبیب من تویی از روی احسانجهانی را ز وصل خود دوا کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد تا دردهایش را با وصال و محبت درمان کند. او به وعده‌هایی که معشوق به او داده، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که یکی از آن وعده‌ها را عملی کند. شاعر از بی‌وفایی معشوق گلایه دارد و درخواست می‌کند که وفادار باشد و جفا نکند. او همچنین خواهان نزدیکی و آشنایی بیشتر با معشوق است و از او می‌خواهد که یک شب او را از خود نوازش کند. در نهایت، شاعر به طور تلویحی از معشوق درخواست می‌کند که با محبت خود، جهان را از رنج و درد نجات دهد.