شمارهٔ ۱۱۵۲

قافیه: ن۱۰ بیت

سهی سروا گذاری سوی ما کنامید ناامیدی را روا کن

به جان آمد دلم از درد دوریبیا درد دل ما را دوا کن

جفا تا کی کنی بر من نگاراخلاف رای خود روزی وفا کن

ز روی لطف و یاری رحمت آوربدین بیچاره و تندی رها کن

بهار آمد زمانی خوش برآساعزیز من به ترک ماجرا کن

به عشق روی تو شد مبتلا دلبه وصلت چاره این مبتلا کن

الا ای مردم چشم جهان بینبه محراب دو ابرویش دعا کن

ز خوان وصل تو بس بی نواییمز لطفت رحمتی بر بینوا کن

به کوری حسودان یک دو روزیبیا جانا و رو در روی ما کن

تویی شاه جهان و من گدایینظر گر می‌کنی سوی گدا کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوب خود خواستار توجه و محبت است. او به درد دوری و رنجی که از جدایی می‌کشد، اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که دردهایش را درمان کند. شاعر از محبوب می‌خواهد که با رحمت و لطف به او نگاه کند و از جفا کردن به او دست بردارد. او به زیبایی‌های بهار اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که به جای درد و رنج، با او همراه شود. در نهایت، شاعر به مقام محبوب اشاره می‌کند و خود را چون گدایی در برابر او قرار می‌دهد، خواهان نگاهی از سوی اوست.