شمارهٔ ۱۱۵۱

قافیه: اکن۷ بیت

ز لطفت یک نظر در حال ما کنز وصلت درد دوری را دوا کن

جفا تا کی کنی بر من نگارابه رغم دشمنان روزی وفا کن

بیا بنشین زمانی بر دو چشممبه جان تو که ترک ماجرا کن

از آن لعل لب شیرین چون قندامید ناامیدی را روا کن

نگویی تا به کی بیگانه باشیمرا با خود زمانی آشنا کن

تو سلطان جهانبانی خدا راز لطفت یک نظر سوی گدا کن

نوای ما سر کوی غمت گشتبیا و رحمتی بر بی نوا کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعایی است به محبوب با خواهشی از او برای نگاهی و کمی توجه. شاعر از محبوب می‌خواهد که با نگاهی به حال او، درد دوری را برطرف کند و از جفاهایش دست بردارد. او به محبوب وعده می‌دهد که برای مدتی در کنار چشمانش بنشیند و از لب‌های شیرینش، امید و شادی به او ببخشد. شاعر از محبوب می‌خواهد که بی‌توجهی را کنار بگذارد و او را به آشنایی دعوت کند، زیرا او را همچون سلطان و معشوق می‌داند. در پایان، شاعر نجوای خود را به گوش محبوب می‌رساند و درخواست رحمتی برای خود می‌کند.