شمارهٔ ۱۱۴۱

قافیه: ادیدن۱۰ بیت

دل به جان آمد از عنا دیدنوز عنای جهان بلا دیدن

قطره‌ای خون بلا چگونه بشدتا به کی باشد این جفا دیدن

ستم و ظلم بیش ازین نتوانبر من خسته دل روا دیدن

جور و خواری چنین روا نبودبر تن زار مبتلا دیدن

جان شیرین تویی و رفته ز تنجان ز تن چون توان جدا دیدن

بی رخ خوب تو به جان آمدمردم دیده‌ام ز نادیدن

ای دل از بخت خویش باید دیدیا از آن یار بی وفا دیدن

این جفاها که می‌کشی ز فلکمی‌نباید تو را ز ما دیدن

بی نواییم لازمست تو رانیک در حال بی نوا دیدن

تو طبیب منی روا داریخستهٔ خویش بی دوا دیدن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که به خاطر فاصله از محبوبش تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. او به سختی‌های زندگی و ظلمی که بر او روا داشته شده اشاره می‌کند و از بی‌رحمی روزگار شکایت دارد. دلش از فراق یار به تنگ آمده و نمی‌تواند این جفاستی را که از عالم می‌بیند، تحمل کند. او به ناتوانی و زخم‌خوردگی خود اشاره کرده و از محبوب خود می‌خواهد که به او کمک کند، زیرا او را طبیب خویش می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید از بخت و تقدیرش راضی باشد و به خاطر محبوبش، تحمل کند.