شمارهٔ ۱۱۴۰
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یدن۷ بیت
روی او را کجا توان دیدنیا گلی از وصال او چیدن
تا به کی چون قلم توان جاناگرد کویت به فرق گردیدن
درنگنجد بتا به مذهب عشقاز عزیزان همه جفا دیدن
گریه ابر خوش بود به چمنصبحدم همچو غنچه خندیدن
کام دل از جهان خوشست ولیکنبود هیچ چون جهان دیدن
وصل یارست از جهان مقصودنه چو کفّار بت پرستیدن
در لب جوی و پای گل چه خوشستبا نگاری به سبزه غلطیدن