شمارهٔ ۱۱۱۳
در بادیه هجر تو سرگشته چو گوییمما شرح جفاهای تو ای دوست چه گوییم
بر باد صبا گرچه بدادی تو وفایمساکن شده بر خاک درت بر سر کوییم
بر دل غم هجران تواَم کوه گرانستبر روی چو خورشید تو آشفته چو موییم
دم بی تو نیارم زدن ای دیده و هر دماز آب دو دیده به غمت روی بشوییم
گفتم که چو شانه مگرت دست ببوسمفریاد که در عشق تو چون سنگ و سبوییم
تا چند زنی تیغ جفا بر من مسکینآخر نه گیاهیم که هر لحظه بروییم
بر جان و جهان گر صد از این بیش کنی جوربا مدّعیان شرح جفای تو نگوییم