شمارهٔ ۱۱۱۲

قافیه: اییم۸ بیت

نگارا از تو دور آخر چراییمتو را ماییم و ما آخر که راییم

سعادت گر دهد یاری به وصلتهمان به کز در عشرت درآییم

بگو ای نور چشمم تا که راییز روی بندگی چون ما توراییم

نظر فرما ز روی لطف بر ماچو در کوی وصال تو گداییم

به خاک آستانت تشنه جانیمبه جست و جوی تو سرگشته ماییم

ز روی لطف کن در ما نگاهیاگرچه چاکری را می‌نشاییم

چرا بیگانگی ورزی نگاراچو از جان در جهانت آشناییم

چو دوران را بنایی نیست محکمبیا تا یک زمانک خوش برآییم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر با لحنی عاشقانه از محبوب خود می‌خواهد که به او توجه کند و در برابریشان نزدیکی بیشتری برقرار کند. او به وسعت عشق و شوقش اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که لطفی به او داشته باشد. عشق او به محبوب به‌قدری عمیق است که خود را در خاک آستان او تشنه و گدای عشقش می‌داند. شاعر به زیبایی می‌گوید که بی‌واسطه‌گی در عشقی که دارند، نمی‌تواند ادامه پیدا کند و از محبوب می‌خواهد که در این دنیای ناپایدار، لحظه‌ای از شادی با هم بگذرانند.