شمارهٔ ۱۱۰۱

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ویم۷ بیت

چون تو طبیب دردی درد تو با که گویمدرمان درد دوری ای دلبر از که جویم

آبم ببرد عشقت بر باد داد عمرماز آتش فراقت کمتر ز خاک کویم

از تاب زلف پُر چین چوگان مزن خدا راکاندر فراق رویت سرگشته‌تر ز گویم

در بوستان وصلت ای جان من چو بلبلبر روی چون گل تو آشفته همچو مویم

چون ترک عشق گویم تا روز حشر جاناور کوزه‌گر بسازد از خاک من سبویم

جانم ز پا درآمد در جست و جوی وصلتدر کوی هجرت آخر تا کی به سر بپویم

گرچه ز ما فراغت دارد نگار لیکنمن در جهان به بویش دایم به جست و جویم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق و عشق سخن می‌گوید. او به طبیب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دردی را که از دوری معشوق دارد درمان کند. عشق او مانند آبی است که عمرش را به باد داده و او به شدت از جدایی معشوق رنج می‌برد. شاعر به زلف‌های معشوق و زیبایی او اشاره می‌کند و می‌گوید در باغ عشق او مانند بلبل شیدا است. او در جست‌وجوی وصل معشوقش بسیار بی‌تاب است و حتی اگر معشوق از او دور باشد، به بوی او در جهان ادامه می‌دهد. در نهایت، او از نبود معشوق گلایه کرده و حسرت وصال را در دل دارد.