شمارهٔ ۱۰۹۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یم۸ بیت

چون صبا از زلف یارم هر سحر آرد نسیمجان و دل خواهم کنم ایثار پای او نه سیم

جان چه باشد دل که گوید در جهان نامش مبرزآنکه جانها بیش ارزد صحبت یار قدیم

آنچنان یاری که پیش جان نمی‌آید به هیچدلپذیری دلبری شیرین زبانی بس ندیم

بازم از سودای عشقت مست و شیدا کرده‌ایزان دو چشم همچو نرگس زان دو زلف همچو جیم

زلف او جیمست و جمشیدش کمینه بنده ایستخاصه چون باشد دهان تنگ او مانند میم

من گدای کوی وصل دوست گشتم زان سببکی گدای کوی را محروم بگذارد کریم

آتشین دل دلبری دارم خدا را چون کنمای عزیزان همّتی کان دل مگر گردد رحیم

در شب وصلش رقیب آمد که بربندد رهمگفتمش لاحول از احوال شیطان رجیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و محبوب خود اشاره می‌کند و از زیبایی‌های او سخن می‌گوید. او از نفحات صبحگاهی و نسیم خوش بو که یادآور زلف محبوب است، می‌نویسد و ابراز می‌کند که جان و دلش را فدای او خواهد کرد. شاعر می‌گوید که ارزش جان‌ها در نزدیکی محبوب بیشتر از هر چیزی است و از دلبری که او را مست کرده، سخن می‌گوید. زلف محبوب را به جیم و دهانش را به میم تشبیه می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق او را دگرگون کرده‌است. شاعر خود را گدای کوی وصل محبوب می‌داند و تأکید می‌کند که هیچ گدا از درگاه کریم محروم نمی‌ماند. در نهایت، او در شب وصال، با رقیب مواجه می‌شود ولی با اراده‌ای قوی از او می‌خواهد که مزاحمتی ایجاد نکند.