شمارهٔ ۱۰۸۲

قافیه: ادیم۷ بیت

از مادر دهر تا بزادیمجان در سر مهر او نهادیم

تا دل به دو زلف یار بستیماز دیده دو جوی خون گشادیم

از روی هوا چو مرغ زیرکدر دام بلای دل فتادیم

ای کاج ز مادر زمانهدر عشق بدین صفت نزادیم

هرچند غمم فرستی از هجربا این همه در غم تو شادیم

چون چشم تو ار شبانه مستیممخمور لبت ز بامدادیم

در آتش هجر آب جوییمبر خاک جهان بسان بادیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر از عشق به معشوقش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه از آغاز تولدش تا کنون، جانش را در محبت او گذاشته است. او به دل بستگی به زلف یار و غم و شادی ناشی از این عشق اشاره کرده و همچنین از درد دوری و هجران صحبت می‌کند. شاعر با به کار بردن تصاویری چون مرغ زیرک و کاج، عمق احساساتش را بیان می‌کند و در عین غم ناشی از هجر، شادی را هم در عشق می‌بیند. در نهایت، او به تلاطم احساسی در آتش هجر اشاره می‌کند و خود را شبیه به بادی می‌داند که در خاک جهان گم شده است.