شمارهٔ ۱۰۷۳
چو لاله پر از خون دل خستهایمچو سوسن به پیشت کمر بستهایم
دو دیده چو نرگس گشاده مدامبنفشه صفت پیش تو دستهایم
چو گل با رخت شاد و خندان چو صبحچو غنچه به هجران دهن بستهایم
چو خال رخ دوست سودازدهچو زلفت نگارا دل اشکستهایم
جدا از خور و خواب و دیده به راهبتا ما به ابروت پیوستهایم
تو تا همچو سرو از برم خاستیبه خاک ره ای دوست بنشستهایم
جهان زان نمییابد از غم خلاصکه خار جفایت به دل خستهایم