شمارهٔ ۱۰۶۵
نه یاریی دهدم بخت تا رُخت بینمنه طاقتی که دمی در فراق بنشینم
نه صبر آنکه برآرم دمی نفس بی تونه آنکه غیر تو خواهم کسی که بگزینم
دلم ببردی و آنگاه قصد جان کردیمکن مکن که منت دوستدار دیرینم
من از تو دست ندارم به تیغ بیزاریاگر جفا به سر آید هزار چندینم
تویی چو سرو روان پیش ما دمی از لطفبیا که درد از آن قامت تو برچینم
نسوخت بر من بیچاره هیچکس را دلبه غیر شمع که میسوزد او به بالینم
به غمزهٔ چو سنانم مریز خون به ستممزن به تیر جفا ز ابروان پُر چینم
اگر تو رخ به رخم مینهی به اسب مرادوگرنه عرصه وصلت بگو برچینم
نمیرود بجز از کوی تو دلم جاییکه کردهای دل مسکین ز زلف پُر چینم