شمارهٔ ۱۰۶۰
گفتم که عهد یار جفاجوی بشکنمیاد وصالش آمد و بگرفت دامنم
از مهر روی خوب تو چون ذرّه ز آفتابسرگشته در هوای تو ای دلستان منم
سر درنیاورم به بهشت برین و حورچون گشت خاک کوی تو جانا نشیمنم
آن ماه دلستان ز سر عجب و ناز گفتاو خوشه چین چرا شده آخر ز خرمنم
دادم جواب کای بت دلخواه نازنیندر سر چو نور دیده و جانی تو در تنم
پای دلم مقید زنجیر زلف تستتا کی دو دست شوق ز هجران به سر زنم
بازآی تا به دامن وصلت زنم دو دستجان جهان فدای رخ آن صنم کنم