شمارهٔ ۱۰۴۸
جز غم چو نیست حاصل ایام چون کنمتا کی دو دیده در غم او پر ز خون کنم
تا کی ز دیده اشک چو سیماب بفکنمتا چند من به غصّه دوران زبون کنم
تا کی غم زمانه بی مهر دون خورمتا کی قد الف صفتم همچو نون کنم
جان میدهیم تا نظری بر جهان کندباشد به حال زار خودش رهنمون کنم
چشمت نگوید ای بت مهر و ز مردمیتا کی به شیوه این همه فکر و فسون کنم
آن بار کز فراق رخش بر دل منستگر یک حواله زان به کُه بستون کنم
از پا درآید او به یقین و هزار آهاز دل برآورد من بیچاره چون کنم