شمارهٔ ۱۰۳۲
ناتوانم به غم عشق تو و نتوانمکه کنم ترک غم عشق تو تا بتوانم
تا به کی ز آتش عشق تو جهانی سوزدکز غم هجر تو جانا به لب آمد جانم
تو طبیب دل پُر درد من خسته دلیتا به کی زان لب شیرین نکنی درمانم
تا به پای طلبت گرد جهان میگردمبشد از دست به یکبار سر و سامانم
تو به خواب خوش و فارغ ز من ای جان همه شببه فلک میرسد از شوق رخت افغانم
تا کی ای دوست نگویی که چنین نتوان زیستنه مرادی ز جهان و نه رخ جانانم
من تو را بندهام ای جان تو خداوند منیمن بر اینم چه کنم هرچه تو گویی آنم
گر تو گویی ز سر و جان بگذر درگذرمبنده قربان تواَم گر بدهی فرمانم
مشکل ای دوست تو در دست جهان آمدهاینازنینا مده از دست چنین آسانم