شمارهٔ ۱۰۲۸
چو سروش گر به آب دیده شانمروانش جان چو گل بر سر نشانم
چه کردم جز وفاداری که دایمز جان زهر فراقت را چشانم
نگارینا خبر داری که هر دمبرد خیل خیالت مو کشانم
خیالت گر شبی مهمانم آیدبه جان تو که بر چشمش نشانم
ز تاب آتش هجرت جهان سوختمگر زآب وصالت وانشانم
اگر پای سگ کوی تو بوسمنیاید در نظر گردن کشانم
ز دامانش ندارم دست امّیددلا تا در جهان باشد نشانم